‘Als het recht zijn loop heeft, géén van ons behouden wordt.’ Voor Gods aangezicht blijft die waarheid staan: onze zonde verdient oordeel. En toch: ‘ieder die in Hem gelooft… heeft eeuwig leven’. Niet om iets in ons, maar ‘vanwege de liefde die in Hem is’ koos Hij. Daarom wordt hoogmoed gebroken en groeit heiligheid. Wie dit verstaat, zegt verwonderd: ‘Ik heb Hem niet gekozen; Hij koos mij’, en leeft in nederigheid en stille vreugde.

‘Hij is de soevereine Heere.’ Wij willen niet bestuurd worden, maar ‘besturen ons leven liever zelf’. Toch blijft Hij: eeuwig, onveranderlijk, machtig. En juist deze Heere kwam in Christus, ‘onderwierp Zich aan de wet’ en overwon zonde en dood. Maar Hij is ook ‘de zachtmoedige Herder’, die Zijn kudde bewaart. In Zijn kracht én nabijheid ligt rust. Wie Hem zo kent, buigt in eerbied en vindt vreugde in Hem alleen.

‘De beste mensen zijn slechts mensen op hun best.’ De Schrift verbergt niets: Noach, Abraham, David, ze ‘tonen moed en gaan hard onderuit’. Juist na overwinning dreigt val. ‘Een mens staat geen moment langer overeind dan Gods genade hem ondersteunt.’ Daarom is er geen plaats voor zelfvoldaanheid. Wie zijn zwakheid kent, leert rusten in genade alleen. En belijdt stil: alleen de Heere houdt mij staande, van moment tot moment.